Beklentilere 'Cevap Ver'emeyen bir yönetmenlik denemesi

Kaynak: www.pusula.tv / Yazar

Ne zaman beyaz perde çıtasını yüksekte tutup hayal kırıklığına uğrasam, sinema keyfim ekşiyip, prodüktörlük damarlarım kabarıyor. 'Yüreğinin Götürdüğü Yere Git' adlı romanıyla büyük çıkış yapan ünlü yazar Susanna Tamaro'nun ilk filmi ‘’Nel Mio Amore” ( Cevap Ver) de maalesef beklentilere cevap veremeyen bir yapıt olarak hayalkırıklıkları listesine ekleniyor.

Stella (Licia Maglietta) kocasının ölümüyle göl kenarında bulunan ve çocukluğunun geçtiği eve döner . Bu ev 20 yıl önce genç bir aristokrat olan kocası Fausto’ya (Urbano Barberini) ilk aşık olduğu yerdir aynı zamanda. Aşkla başlayan bu beraberlik Fausto’nun kıskançlıklarıyla kabusa dönüşür. Fausto bu kıskançlıkları yüzünden ikinci çocukları olan Michele’i (Damiano Russo) oğlu olarak kabul edemez. Fausto’nun sonu gelmez şüpheleriyle birleşen kıskançlıkları aile yaşamlarındaki duygusal işkenceyi devam ettirir. Oğlu Michele’in trajik ölümüyle birlikte kızı Laura ‘yla (Alessia Fugardi ) da iletişimini koparmış olan Stella sonsuz yalnızlığa mahkum olmuştur. Bu mahkumiyette geçmişini sorgulamaya başladığındaysa bir türlü kendini affedemez. Göl kenarındaki dağ evinde tanıştığı gizemli ressamla (Vincent Riotta) başlayan inanç tartışmaları onu yepyeni bir ruh devrimine taşır. Stella, umut, sevgi ve inanç üçgeninde kendini ve geçmişi affetmeyi öğrendiğinde huzura kavuşur.

Konusuna bakınca aşka, sevgiye ve inanca dair derin ve duygusal bir yolculuk umuduyla görmek istediğim bir filmdi Nel Mio Amore. ‘Yüreğinin Götürdüğü Yere Git’> gibi bir romana imza atmış ve kalemi son derece kuvvetli bir yazar olan Susanna Tamaro’nun ‘’Rispondimi’’ ( Cevap) adlı kitabından bir uyarlama senaryo ürünü. Operadan resme, sanatta romantizmi bana en çok hissettiren İtalyan şiirselliğinden bir başka örnek şansı yakaladığımı düşünürken, bir filmde yönetmenliğin en önemli anlatım dili olduğunu tecrübe ettiriyor bu film ne yazık ki! Aslında Tamaro da Roma’da Deneysel Sinema Merkezi’nden mezun olmuş ve on yıl boyunca da yönetmen yardımcısı olarak çalışmış. Ve ‘Nel Mio Amore’ ile başlayan yönetmenlik yolculuğuna önümüzdeki on yıl boyunca, roman yazmayı bir kenara bırakarak devam etmeye niyetli. Ama kitaplarında yarattığı kuvvetli karakterlerin içsel dilini sinemaya aktaramamış bu filmle...

Doğa görüntüleriyle başlayan filmde, geçmişle bugün arasındaki gidiş gelişlerin yarattığı boşluklar izleyeni hikayeden kolaylıkla koparıyor. Karakterlerin içsel dünyasının ve duygusallığının ön plana çıkarılmak istendiği bir hikayede, bunun tam tersine ruhunu çözemediğiniz oyunculara yabancılaşıyorsunuz. Ne hissettiklerini, nasıl bir duygu yoğunluğu yaşamış olduklarını anlayamıyorsunuz. Filmde inanca ve sevgiye dair basmakalıp nitelendirilebilecek yaklaşımları duymak da derinleşmek yerine yüzeyselliğe daha çok yakınlaştırıyor insanı. Susana Tamaro’nun ‘’ Bu, ruhunu yitirmiş batı dünyasının filmidir’’ dediği ‘Nel Mio Amore’, ne yazık ki o ruhu bulmaya çabalamaktan öteye gidemiyor. Hiçbir şeyin tesadüf olmadığını vurgulayarak inanca göndermeler yapan filmde ‘Peki normal nedir?’ sorusu havada kalan noktalara bir yenisini ekliyor. Sinemada yaratılan keyfin hikayenin kendisi kadar senaryo unsurları, karakter gelişimi ve diyaloglar bütünüyle birleşen görsellik ve dile bağlı olduğunu hatırlıyor, ‘keşke’lerimin yoğunluğuyla ayrılıyorum sinema salonundan… Filmin kapanış sahnesinde duyduğum Rumi mısralarının da Tamaro’nun anlatımına yardımcı olamadığını görüp, aşkın, sevginin, umudun ve inancın aslında ifade edilmesi ne kadar zor hassasiyette kavramlar olduğunu düşünüyorum.

Edebiyattan sanata ve oradan hayatın kendisine yapılan yolculukta, aşka duyduğum inanç ve sevginin umuduyla yüreklerimizin götürdüğü yerlere kadar gitmeye devam edeceğimizi biliyorum. Bazen gittiğimiz yerlerde umduklarımızı bulamasak da!

Filmin Künyesi

Yönetmen : Susanna Tamaro

Senaryo : Roberta Mazzoni, Susanna Tamaro

Görüntü Yönetmeni Giuseppe Lanci

Müzik : Giovanni Paolo Fontana

Tür : Dram

Yapım: İtalya 2004

Süre : 95 dakika